Z PNG do EPS-a, który przyjmie twoja drukarnia
Ścieżki PostScriptu z nagłówkiem EPSF, bez zapakowanej bitmapy w środku.
Konwersja i podgląd bez konta. Pobieranie też jest darmowe — wystarczy logowanie Google. Bez karty, bez abonamentu.
01 · 3 kolorów · 215 węzłów
Jak to działa
- Wgraj swój PNG (PNG, JPEG, WEBP, BMP, GIF lub AVIF, do 25 MB i 40 megapikseli, jeden obraz na konwersję).
- Zaznacz EPS na liście formatów i wpisz docelową szerokość i wysokość w pola milimetrowe, jeśli drukarnia wyceniła wymiar.
- Dobierz liczbę kolorów do zlecenia: 2 dla jednego sita, od 4 do 8 dla pracy z kolorami dodatkowymi.
- Przekonwertuj i obejrzyj podgląd uważnie: otwory w literach, narożniki znaku, cienkie kreski.
- Zaloguj się przez Google (za darmo), żeby pobrać plik .eps.
Drukarnia, sitodrukarz albo osoba digitalizująca hafty rzadko prosi o „plik wektorowy". Proszą o EPS, po nazwie, w jednolinijkowym mailu. Ty masz PNG: wyeksportowany z narzędzia w przeglądarce albo przekazany przez kogoś, kto narysował logo trzy zlecenia temu.
Zmiana rozszerzenia na .eps niczego nie zmienia — piksele zostają pikselami, a RIP w drukarni nadal nie ma konturów, z którymi mógłby pracować.
Jest jeszcze forma pośrednia, która myli najbardziej: EPS, w który PNG zostało po prostu zapakowane. Taki plik się otwiera, pokazuje twoje logo, a mimo to nie zawiera ani jednej ścieżki — widać to dopiero, gdy ktoś próbuje zaznaczyć literę i trzyma w ręku prostokątny obrazek. Ta strona robi coś innego: trasuje PNG do geometrii PostScriptu. Obszary jednego koloru stają się zamkniętymi ścieżkami, zapisanymi jako segmenty krzywych sześciennych i, zależnie od stylu rysowania, wypełnionymi operatorem eofill albo narysowanymi jako linia. Nagłówkiem jest linia EPSF-3.0, której szukają starsze RIP-y i formularze przesyłania, a to, co po niej następuje, to geometria ścieżek, nie bitmapa w opakowaniu.
Jedną rzecz możesz ustalić z góry: rozmiar. Wpisz docelową szerokość i wysokość w pola milimetrowe, a BoundingBox zostanie zapisany w punktach na tę miarę, zaokrąglony w górę do pełnego punktu — poproś o 200 mm, a ramka ma 567 pt. Zostaw pola puste, a ramka podąża za trasowaniem: znak 512 na 512 poniżej wraca jako ramka 512 na 512 pt, czyli około 180,6 mm boku. Oba skalują się bezstratnie, ale drukarnia, która wyceniła konkretny wymiar, wolałaby nie nakładać go ręcznie.
Co naprawdę się dzieje
- Raster 6×6 · 8 px · PNG 77 B
- 6 węzłów · 1 ścieżka
- SVG 91 B · wektor, nie piksele
Po czym drukarnia odróżnia prawdziwy EPS od zapakowanego PNG
Linie curveto zamiast jednego bloku danych obrazu
Trasowany EPS składa się z linii moveto, lineto i curveto, zamkniętych w podścieżki i wypełnionych przez eofill. Zapakowany PNG pokazuje w tym samym edytorze tekstu jeden wielki blok danych obrazu. RIP czyta tylko to pierwsze jako geometrię; drugie pozostaje zdjęciem z inną końcówką, choćby na ekranie wyglądało ostro.
BoundingBox jest zaokrąglany w górę
200 mm to 566,93 punktu; nagłówek zapisuje 567, bo ramka o punkt za mała obcięłaby znak, a o punkt za duża zostawia tylko powietrze. Bez milimetrów ramka podąża za trasowaniem, 512 pikseli staje się 512 punktami, a drukarnia skaluje potem krzywe sama, bez strat.
Wartości RGB, które drukarnia przypisuje sama
Każdy kształt niesie wartość RGB i żadnej nazwy farby. Dla kolorów dodatkowych drukarnia przypisuje każdy obszar we własnym programie, a ta rozmowa jest tym krótsza, im mniej kolorów wybrano przy konwersji. Instrukcje nadruku nie podróżują w pliku; to zostaje dla prepressu.
Wybór liczby kolorów
EPS przetrwał, bo mnóstwo sprzętu produkcyjnego kupiono, zanim przeglądarka miała znaczenie, i ten sprzęt wciąż zarabia na siebie. Sitodrukarze kładą każdy kolor na osobne sito i wyciągają diapozytywy z RIP-a, który czyta EPS od dziesięcioleci. Digitalizatorzy haftu chcą czystych, zamkniętych konturów, po których poprowadzą ściegi. Szyldziarze i dostawcy gadżetów reklamowych przysyłają formularz zamówienia, na którym .eps stoi na szczycie listy typów plików, a .svg nie ma wcale.
Zadanie jest więc wąskie: dać tym ludziom plik, który zachowuje się tak, jak oczekują, i uczciwie powiedzieć, czym nie jest.
Nie ma zarządzania kolorem. Kształty niosą wartości RGB, więc drukarnia pracująca farbami procesowymi albo dodatkowymi przypisuje je we własnym oprogramowaniu. Płasko trasowane obszary skracają to przypisywanie, ale w pliku nie podróżują ani nazwy farb, ani instrukcje nadruku.
To też nie jest plik haftu ani cięcia. Zapisujemy SVG, PDF, EPS, DXF i PNG; ściegi należą do digitalizatora, a czysty EPS to wsad, dzięki któremu ta godzina pracy jest tania zamiast drogiej. Jeśli warsztat steruje ploterem tnącym, a nie prasą, poproś zamiast tego o DXF R2010 (AC1024) — polilinie i splajny w skali milimetrowej.
Cztery rzeczy, do których plik jest zabierany
- Logo i web Ścieżki SVG, które rysuje przeglądarka, a projektant edytuje.
- Cięcie · CNC · laser Kontury DXF, po których maszyna może prowadzić narzędzie.
- Przygotowanie do druku EPS do pliku, o który prosi drukarnia.
- Skalowanie Krzywe zamiast siatki pikseli, więc krawędź pozostaje krawędzią.
Cięcie i grawerowanie
Ustawienia, które polecamy
Zaznacz EPS na liście formatów, a w tym samym przebiegu dodaj SVG, PDF lub DXF, jeśli inne działy chcą własnej kopii — wymiar w milimetrach dociera do wszystkich czterech, więc komplet zgadza się co do rozmiarów; przy więcej niż jednym formacie powstaje też ZIP.
Liczba kolorów decyduje o tym, jak zlecenie się drukuje; zakres to od 2 do
- Wybierz 2 dla druku z jednego sita albo szablonu, a dostaniesz jeden
płaski kształt bez niczego pod spodem. Od czterech do ośmiu to użyteczne pasmo dla kolorów dodatkowych i dla grafiki, która trafia do digitalizatora: jeden kształt na farbę, czyste granice, nic z plamek, które PNG łapie przy eksporcie do sieci. Idź wyżej tylko wtedy, gdy grafika naprawdę ma przejścia tonalne.
Styl rysowania wybiera operator PostScriptu: zostaw fill_shapes, a każdy obszar zostanie wypełniony przez eofill, podczas gdy stroke_shapes i stroke_edges zapisują te same kontury jako linie, co odpowiada każdemu, kto prowadzi narzędzie po krawędzi zamiast wypełniać pole.
Układanie kształtów najlepiej zostawić na wycięciach, żeby otwór w pierścieniu pozostał otworem, a nie jaśniejszym kształtem leżącym na ciemniejszym, i żeby farby nie nakładały się tam, gdzie nigdy nie miały. Grupowanie tylko przestawia elementy g wewnątrz SVG, więc dla twojego EPS-a nie ma znaczenia.
Dwie uwagi o rozmiarze. Pola milimetrowe docierają do eksportu EPS, więc to, co wpiszesz, staje się BoundingBoxem po przeliczeniu na punkty i zaokrągleniu w górę: 150 mm to ramka 426 pt. A obrazy powyżej 1,5 megapiksela są pomniejszane przed trasowaniem, więc przy pustych polach oryginał 4000 na 3000 wraca jako około 1414 na 1061 jednostek i BoundingBox podąża za tą mniejszą liczbą.
Pytania
Drukarnia poprosiła o prawdziwy wektorowy EPS. Czy to jest taki plik?
Tak. Otwiera się nagłówkiem EPSF-3.0, a wszystko po nim to geometria ścieżek PostScriptu — segmenty moveto, lineto i curveto zamknięte w podścieżki, a potem wypełnione przez eofill albo narysowane jako linia. Nie ma w środku wklejonej bitmapy. W Illustratorze albo CorelDRAW zaznaczysz pojedyncze kształty i przeciągniesz ich punkty.
Jak odróżnić to od EPS-a, w którym tylko zapakowano moje PNG?
Otwórz plik w programie wektorowym i kliknij literę. Przy zapakowanym PNG zaznaczasz jeden prostokątny obrazek, a po powiększeniu krawędzie robią się rozmyte. Przy tym pliku zaznaczasz dokładnie ten jeden kształt, z punktami kontrolnymi na konturze, a krawędź zostaje ostra w każdej skali. Edytor tekstu też wystarczy: w trasowanym EPS-ie są linie z curveto i eofill, w zapakowanym jeden wielki blok danych obrazu.
Czy dostanę EPS w dokładnym wymiarze fizycznym, na przykład 180 mm szerokości?
Tak. Wpisz 180 w pole szerokości, z pasującą wysokością, a pola milimetrowe zostaną zastosowane: EPS zapisze się w tym rozmiarze. Przy pustych polach ramka jest brana z trasowania, po jednym punkcie na piksel, więc trasowanie o szerokości 512 pikseli daje ramkę 512 pt, blisko 180,6 mm. W obu przypadkach ścieżki to prawdziwe krzywe, więc drukarnia nadal może skalować plik i nic nie zmięknie.
Czy kolory przyjdą jako CMYK albo jako nazwane kolory dodatkowe?
Nie. Kształty niosą wartości RGB, a twoja drukarnia przypisuje każdy płaski kolor do farby procesowej albo dodatkowej we własnym procesie. Trzymaj liczbę kolorów nisko, żeby było mało do przypisania: od dwóch do ośmiu płaskich kolorów to krótka rozmowa, trzydzieści nie.
Mój PNG ma przezroczyste tło. Co się z nim dzieje?
Zostaje puste. Piksele z alfą powyżej 10 liczą się jako grafika, a wszystko poniżej jest traktowane jako poza płótnem, więc za twoim znakiem nie pojawia się biały prostokąt. Piksele półprzezroczyste są najpierw składane na bieli, więc miękki cień wraca jako jasnoszare kształty, a nie jako przezroczystość.
Ile trwa konwersja i jakie są limity?
Konwersja prostego logo zwykle kończy się szybko; szczegółowe rysunki i zdjęcia mogą zająć kilka minut. Każda konwersja ma limit 300 sekund; jeśli nie zdąży się w nim zakończyć, konwerter o tym informuje i proponuje mniejszy obraz. Przesyłane pliki mają do 25 MB i 40 megapikseli, jeden obraz naraz. Bez logowania masz 10 konwersji na godzinę; po zalogowaniu 60 na godzinę i 300 dziennie. Linki do pobrania wygasają po 1 godzinie, a pliki są usuwane automatyczną regułą kasowania po 1 dniu.