Rasterless

DXF, który twój laser naprawdę przetnie

Zamknięte kontury na warstwach kolorów dla LightBurn i xTool Creative Space.

Konwersja i podgląd bez konta. Pobieranie też jest darmowe — wystarczy logowanie Google. Bez karty, bez abonamentu.

Przykłady
ŹRÓDŁO WEKTOR Płaska odznaka z płaszczyznami tonalnymi obok wyniku trasowania: kontur do cięcia i pola tonalne na osobnych warstwach do grawerowania. — obraz źródłowy
Płaska odznaka z płaszczyznami tonalnymi obok wyniku trasowania: kontur do cięcia i pola tonalne na osobnych warstwach do grawerowania. — wynik wektorowy

01 · 5 kolorów · 193 węzłów

Jak to działa

  1. Wgraj wzór w formacie PNG, JPEG, WEBP, BMP, GIF lub AVIF — jeden obraz na konwersję; płaskie kolory trasują się wyraźnie czyściej niż zdjęcie.
  2. Ustaw liczbę kolorów na 2 dla zwykłego wycięcia albo na 3 do 4, gdy obok warstwy cięcia potrzebna jest warstwa grawerowania.
  3. Zaznacz DXF, zostaw układanie kształtów na wycięciach i wpisz szerokość oraz wysokość w milimetrach.
  4. Obejrzyj podgląd, a potem zaloguj się przez Google (za darmo), żeby pobrać DXF.
  5. Zaimportuj plik — nagłówek podaje już milimetry —, przypisz każdej warstwie FILL_ cięcie albo grawer i wpisz tam swoją kompensację szerokości wiązki.

Laser nie tnie obrazków. Prowadzi głowicę wzdłuż ścieżki i włącza wiązkę, więc ścieżka musi spełniać dwa warunki: ma się zamykać i ma mieć rozmiar, pod jaki kupiono materiał. Obraz rastrowy nie obiecuje żadnego z nich.

Tu wraca rysunek DXF R2010 (AC1024) złożony z zamkniętych konturów — LWPOLYLINE dla odcinków prostych, SPLINE trzeciego stopnia dla krzywych — który bez przeróbek otwierają AutoCAD 2010 i nowsze, Fusion 360, LightBurn, Inkscape i FreeCAD.

Najważniejszym pokrętłem jest kolor, bo dzięki niemu oddzielasz cięcie od wypalania. Każdy kolor zachowany przez tracer staje się osobną warstwą o nazwie FILL_ plus wartość szesnastkowa tego koloru, a do warstw programy laserowe przypisują swoje operacje. W LightBurn każda przychodzi jako osobny wpis, który ustawiasz na cięcie liniowe albo wypełnienie; RDWorks przydziela prędkość i moc osobno dla każdej warstwy.

Druga połowa to skala i właśnie tu pierwsze próby kończyły w odpadach. Nagłówek pliku sam podaje jednostkę — $INSUNITS = 4, milimetry — a geometria w nim jest w tej skali; importer, który czyta nagłówek, nie wraca do swoich przyzwyczajeń i nie robi części 25,4 raza za dużej. Wpisz też szerokość i wysokość w pola milimetrowe: trafiają do zapisu DXF, więc odznaka 120 mm zostanie zapisana jako 120 mm szerokości.

Co naprawdę się dzieje

Co naprawdę się dzieje
  • Raster 6×6 · 8 px · PNG 77 B
  • 6 węzłów · 1 ścieżka
  • SVG 91 B · wektor, nie piksele

Jaki program do lasera otworzy ten DXF, a jaki woli SVG

LightBurn importuje DXF, SVG, PDF i HPGL jednakowo

Lista importu LightBurn sięga od Illustratora przez SVG, DXF i PDF po PLT/HPGL, do tego PNG i JPG jako obrazy. DXF stąd przychodzi jako zamknięte kształty, każda warstwa FILL_ osobno, gotowa na cięcie liniowe albo wypełnienie. Instrukcja LightBurn wymaga, by tekst w importowanych wektorach był już zamieniony na ścieżki — tu nie ma tego problemu, bo tracer zapisuje kontury i nie osadza żadnej czcionki.

xTool D1, S1 i P2: XCS czyta DXF bezpośrednio

xTool Creative Space wymienia SVG, DXF, PNG i JPG wśród formatów importu, więc DXF wczytasz do XCS bez zmian. Jeśli laserem sterujesz z LightBurn, obsługuje on natywnie D1, D1 Pro i S1; P2 też działa z LightBurn, ale xTool zaznacza, że kamera, autofokus i pozycjonowanie nie są tam wspierane.

LaserGRBL bierze raster albo SVG, więc zaznacz dodatkowo SVG

Dokumentacja LaserGRBL wymienia G-code i obrazy rastrowe jako to, co otwiera; obsługa SVG jest opisana jako wczesna i dopasowana do wyjścia z Inkscape'a, a DXF-a na liście nie ma. Dla maszyny diodowej z GRBL obok DXF zaznacz więc SVG i ustaw styl rysowania na obrysowywanie kształtów: według FAQ LaserGRBL wypełnianie kształtów nie jest obsługiwane, jadą tylko obrysy — SVG z samymi konturami to plik, który odczyta tak, jak trzeba.

Glowforge: tnie SVG lub PDF, DXF wymaga Premium

Strona Glowforge o typach plików jest jednoznaczna: aplikacja obsługuje JPG, PNG, SVG i PDF, DXF dla członków Premium, a zarówno cięcie, jak i grawerowanie niosą tylko SVG lub PDF. Kto ma Glowforge, zaznacza więc obok DXF także SVG albo PDF — te same kontury, ta sama skala w milimetrach, bo wpisana szerokość i wysokość trafiają do wszystkich czterech formatów wektorowych, a między plikiem a stołem nie stoi żadna subskrypcja.

Wybór liczby kolorów

Taka potrzeba zjawia się przy laserze diodowym albo CO2, na którym leży już 3 mm akrylu, a wzór przyszedł jako bitmapa: logo klienta, odznaka wyeksportowana płasko z programu graficznego, sfotografowany papierowy szablon.

Trzy rzeczy tłumaczą większość zmarnowanych płyt. Część wychodzi w złej skali, bo nikt nie wpisał rozmiaru końcowego, a rysunek poszedł za siatką pikseli. Ta sama krawędź jest cięta dwa razy, w odstępie ułamka milimetra, bo miękki, wygładzony brzeg został zwektoryzowany jako pas z dwiema stronami. Albo coś, co miało być cieniowane, ląduje na warstwie cięcia i głowica przejeżdża przez sam środek.

I otwarcie: te kontury są mierzone z pikseli przez geometryczne trasowanie połączone z uczeniem maszynowym (AI) — segmentacja kolorów, jawny model wygładzania krawędzi, potem dopasowanie krzywych — a szerokość wiązki nie jest w nich nigdzie kompensowana. Szczelina cięcia należy do twojego programu laserowego, gdzie może się zmieniać wraz z materiałem i ogniskową.

Cztery rzeczy, do których plik jest zabierany

Ustawienia, które polecamy

Kolory: 2 dla prostego wycięcia, 3 albo 4, gdy cięcie i grawer mają przyjść osobno. Jeden kolor na wejściu, jedna warstwa na wyjściu. Suwak sięga 64, ale każdy kolor ponad to, co wzór naprawdę zawiera, zostaje zużyty na miękki brzeg kształtu i rozszczepia go na cienki pas z dwiema krawędziami: to właśnie podwójna linia cięcia.

Układanie kształtów: wycięcia. Otwory przychodzą jako osobne zamknięte pętle wewnątrz granicy, która je otacza, więc środek litery O odpada, a litera zostaje. Układanie „stacked" nakłada kształty wzdłuż wspólnych krawędzi, a laser chętnie jedzie po wspólnej krawędzi dwa razy. Grupowanie nigdy nie dociera do zapisu DXF, styl rysowania tak: Wypełnione i Kontury dają te same zamknięte kontury, a Krawędzie dają każdą wspólną granicę raz, jako otwartą ścieżkę na warstwach EDGE_.

Wypełnij oba pola milimetrowe. To, co wpiszesz, jest stosowane do DXF i stanowi pewny sposób ustalenia rozmiaru fizycznego, bo obrazy powyżej 1,5 megapiksela są przed trasowaniem pomniejszane: przy pustym polu rysunek jest skalowany z tej pomniejszonej siatki według 96 px = 25,4 mm. W obu przypadkach nagłówek podaje milimetry, więc okno importu nie musi zgadywać. Wgrywane pliki mogą mieć do 25 MB i 40 megapikseli.

Pytania

Jak trzymać cięcie i grawerowanie na osobnych warstwach?

Rozstrzygnij to we wzorze, kolorem. Wszystko, co ma być cięte, w jednym płaskim kolorze, wszystko, co ma być wypalane, w innym, a potem trasuj z pasującą liczbą kolorów. Każdy kolor stanie się warstwą o nazwie FILL_ plus wartość szesnastkowa, warstwy przeżywają import, a ty przypisujesz jednej cięcie liniowe, drugiej wypełnienie.

Rysunek przyszedł w złym rozmiarze. Co zmienić?

Zacznij od pól milimetrowych tutaj: wpisz końcową szerokość i wysokość, a geometria zostanie na nich zbudowana. Zostawione puste, dają rysunkowi siatkę pikseli, według 96 px = 25,4 mm. Plik podaje też swoją jednostkę — $INSUNITS = 4, milimetry — więc importer czytający nagłówek ustawi część w skali. Jeśli kazano mu ignorować nagłówek i przyjmować cale, i tak pomnoży wszystko przez 25,4; to w tym ustawieniu to poprawisz.

Czy szczelina cięcia jest już skompensowana?

Nie. Dostajesz granicę dokładnie taką, jak została zwektoryzowana; część cięta po tej linii będzie mniejsza o pół szerokości wiązki z każdej strony, a otwór większy. Wpisz kompensację w programie do lasera, gdzie można ją zmierzyć i zmierzyć ponownie, bo wartość zmienia się z materiałem, grubością, ogniskową i mocą.

Dlaczego w pliku nic nie jest wypełnione?

Zapis wypisuje wyłącznie granice: odcinki LWPOLYLINE, krzywe SPLINE trzeciego stopnia, nigdzie HATCH i żadnej osadzonej bitmapy. Dla lasera to właściwa postać pliku, bo grawer wypełniający tworzy oprogramowanie maszyny z zamkniętego konturu — daj mu pętlę i przełącz tę warstwę na wypełnienie.

Głowica przejechała po moim konturze, ale część nie wypadła.

Każdy zapisany kontur jest zamkniętą pętlą, więc najpierw podejrzewaj przypisanie warstwy, zanim zakwestionujesz geometrię — warstwa ustawiona na znakowanie lub grawer jedzie tą samą ścieżką bez przecinania. Druga częsta przyczyna to wzory rysowane cienkimi kreskami, które trasują się jako wąskie pasy z dwiema krawędziami.

Jakie są limity i ile to kosztuje?

Jeden obraz na konwersję, w formacie PNG, JPEG, WEBP, BMP, GIF lub AVIF, do 25 MB i 40 megapikseli. Konwersja prostego logo zwykle kończy się szybko; szczegółowe rysunki i zdjęcia mogą zająć kilka minut. Każda konwersja ma limit 300 sekund; jeśli nie zdąży się w nim zakończyć, konwerter o tym informuje i proponuje mniejszy obraz. Za darmo i bez znaku wodnego; pobranie odblokowuje bezpłatne logowanie przez Google. Przed zalogowaniem masz 10 konwersji na godzinę, po zalogowaniu 60 na godzinę i 300 dziennie. Linki do pobrania wygasają po 1 godzinie, a pliki są usuwane automatyczną regułą kasowania po 1 dniu.

Powiązane strony