Rasterless

Van een ontwerp DXF-geometrie maken die uw CAM kan verschuiven

Gesloten contouren die Fusion 360 als schets op een vlak legt.

Omzetten en voorbeeld zonder account. Downloaden is ook gratis — alleen inloggen met Google. Geen kaart, geen abonnement.

Voorbeelden
BRON VECTOR Een logo in vlakke kleuren en ernaast de daaruit getraceerde, gesloten vectorcontouren: dezelfde geometrie die de DXF-schrijver voor CAM uitvoert. — bronafbeelding
Een logo in vlakke kleuren en ernaast de daaruit getraceerde, gesloten vectorcontouren: dezelfde geometrie die de DXF-schrijver voor CAM uitvoert. — vectorresultaat

01 · 3 kleuren · 215 knooppunten

Hoe het werkt

  1. Upload een vlak ontwerp (PNG, JPEG, WEBP, BMP, GIF of AVIF, één afbeelding per conversie).
  2. Stel de kleuren in op 2 voor een snijprofiel, of op 3 tot 4 als het onderdeel ook een graveerlaag nodig heeft.
  3. Laat de vormstapeling op uitsparingen staan, vink DXF aan en vul breedte en hoogte in millimeters in.
  4. Bekijk het voorbeeld en meld u dan gratis aan met Google om de DXF te downloaden.
  5. Importeer hem (het bestand noemt zelf zijn eenheid, millimeters), koppel de contouren aan elkaar en pas in het CAM uw gereedschapscorrectie toe.

Alles wat de spindel doet, begint een stap na dit bestand. De DXF die u meeneemt is geen gereedschapsbaan, maar de schets die een CAM-programma leest voordat het uitrekent waar de frees heen gaat. Fusion 360, VCarve en Carbide Create werken allemaal op dezelfde manier: geometrie komt binnen, u kiest een contour, en de software verschuift die met de halve gereedschapsdiameter om te bepalen aan welke kant van de lijn de frees loopt.

Klopt de geometrie, dan is de rest gewoon werkplaatswerk.

Wat die verschuifstap nodig heeft, is geslotenheid. Een profielbewerking heeft een lus nodig die bij zijn begin terugkomt voordat ze binnen van buiten kan onderscheiden, en geslotenheid volgt hier uit de werkwijze: de tracer meet grenzen tussen kleurgebieden, en de grens van een gebied sluit vanzelf. Ze worden geschreven als LWPOLYLINE-objecten waar de rand recht loopt en als open SPLINE-objecten van de derde graad waar hij buigt, in DXF R2010 (AC1024), de kop die Fusion 360 en FreeCAD rechtstreeks lezen.

Eén onderscheid loont voor de eerste opdracht, want het slaat u bij het graveren. Een getraceerde contour is de rand van een vorm, nooit een lijn door het midden ervan. Traceert u een letter, dan krijgt u de omtrek van die letter, twee grenzen rond elke streep, en geen pad langs de middellijn.

Wat er echt gebeurt

Wat er echt gebeurt
  • Raster 6×6 · 8 px · PNG 77 B
  • 6 knooppunten · 1 pad
  • SVG 91 B · vector, geen pixels

Hoe Fusion 360 deze DXF leest, laag voor laag

"DXF invoegen" vraagt om vlak en eenheid

Insert DXF in Fusion haalt een DXF in het huidige ontwerp: u kiest een plat vlak voor de schets, de oorsprong van de DXF komt op de schetsoorsprong, en het dialoogvenster heeft een veld voor de eenheid waarmee de import wordt geschaald. De coördinaten staan hier in millimeters en de kop verklaart dat met $INSUNITS = 4. Laat u het veld op millimeters staan, dan wordt een bord van 300 mm ook 300 mm breed geschetst.

Een schets per FILL_-laag, of alles in één

Hetzelfde dialoogvenster kent een invoegmodus: alle gekozen lagen in één schets, of een schets per laag. Hier loont het aantal kleuren. Bij 3 of 4 kleuren liggen snijgrens en graveerdetail op aparte FILL_-lagen. Met een schets per laag krijgt u een profielbewerking op de ene en een uitholling of gravure op de andere, zonder dat u contouren met de hand hoeft te kiezen.

"SVG invoegen" zet alles in één schets

Insert SVG in Fusion importeert een SVG in de actieve schets, gecentreerd op de schetsoorsprong, met grepen voor positie, rotatie, spiegelen en schalen. De SVG van hier draagt zijn breedte in millimeters en groepeert op kleur, maar komt in één schets binnen. De scheiding tussen snijden en graveren die u met kleuren hebt opgebouwd, moet u dus opnieuw selecteren. Voor een freesopdracht is de DXF de kortere weg.

Het aantal kleuren kiezen

Bij frees- en portaalwerk levert deze omzetter het meeste op getekend materiaal: een bedrijfsbord waarvan het logo alleen als PNG van de klant bestaat, een inlegpatroon, een machineplaatje, een ontwerp uit een tekenprogramma. De opdracht is steeds dezelfde: iemand heeft pixels, en de CAM-software wil krommen.

Het is eerlijker om te zeggen waar de werkwijze ophoudt. Traceert u een foto, dan komen de contouren organisch golvend terug en volgen ze elke schaduwrand, elk compressie-artefact en elk ruispunt van de sensor. Ze zijn geometrisch geldig en frezen slecht: de verschuifberekening redt het daarmee, maar de frees maakt de hele opdracht door honderden kleine richtingswijzigingen, het oppervlak lijdt en de looptijd stijgt. Harde randen (logo's, bordletters, sjablonen, getekende vormen) lossen daarentegen op in lange, gladde stukken, de geometrie die een machine prettig vindt.

Zie dit dus als een manier om sjablonen terug te winnen, niet als reverse engineering van een gefotografeerd onderdeel. Het bestand bevat gemeten geometrie en niets anders: geen maatvoering, geen constraints, geen constructiegeschiedenis. Moet het onderdeel ergens in passen, controleer het dan na het importeren aan uw eigen referentie.

Vier dingen waarvoor het bestand wordt meegenomen

Instellingen die wij aanraden

Het aantal kleuren is tegelijk de lagenbesturing. Bij 2 krijgt u per eiland een gesloten contour op één geometrielaag, genoeg voor een rechte profielsnede. Bij 3 of 4 komen de snijgrens en het gegraveerde detail op aparte lagen met de naam FILL_ plus de hexwaarde van de kleur, zodat u een laag aan een gereedschap koppelt in plaats van contouren met de hand te kiezen. De schuif loopt tot 64; boven een zestal maakt u bij de frees vooral werk voor uzelf.

Vormstapeling: uitsparingen. Gaten komen als eigen lussen, genest in het profiel eromheen, binnen. Daardoor werkt een verschuifroutine binnenin een opening in plaats van er omheen. Bij stapelen delen buren randen, en een gedeelde rand wordt een dubbele gang. Groeperen bereikt de DXF-schrijver nooit, de tekenstijl wel: Gevuld en Contouren geven dezelfde gesloten contouren, Randen geeft elke gedeelde grens één keer als open pad op EDGE_-lagen. Houd voor een verschoven gereedschapsbaan de gesloten contouren aan.

Vul beide millimetervelden in. Wat u invult wordt op de DXF toegepast en is de betrouwbare manier om de fysieke maat vast te leggen, want alles boven 1,5 megapixel wordt vóór het traceren verkleind. Blijft een veld leeg, dan volgt de schaal uit het pixelraster met 96 px = 25,4 mm. De coördinaten staan in millimeters en de kop legt dat vast met $INSUNITS = 4. Een CAM-frontend dat de variabele leest, opent de schets in millimeters; een frontend dat haar negeert en inches aanneemt, haalt de tekening 25,4 keer te groot binnen. Die instelling is dan degene die u corrigeert.

Vragen

Neemt mijn CAM-import de splines, of wil hij polylijnen?

Beide staan in het bestand: LWPOLYLINE voor rechte stukken, open SPLINE van de derde graad voor bochten. De omgang met splines verschilt tussen importers sterker dan die met polylijnen, en sommige oudere CAM-importers redden zich beter met polylijnen. Een testbestand loont voordat u een plaat riskeert. De meeste CAD-omgevingen kunnen een spline als polylijn benaderen als de uwe dat nodig heeft.

Bevat de DXF een gereedschapsbaan?

Nee, hij is de invoer voor een baan. Eruit komt geometrie op millimeterschaal. Gereedschapsdiameter, verschuifzijde, diepte per gang, aanloopwegen, houdbruggetjes en voedingen blijven bij uw CAM-programma. De DXF is de schets waarop die bewerking wordt opgebouwd.

Ik wil letters V-graveren. Is een getraceerde omtrek de goede invoer?

Voor V-graveren wel: het werkt met begrensde vlakken en freest het materiaal ertussen weg, dus de omtrek van elke letter is precies wat wordt verwacht. Een gekrapte groef van één lijn dwars door het midden van een streep vraagt om een middellijn, en die kan tracering niet leveren. Ze meet de rand tussen twee kleuren, dus een streep komt als twee randen terug. Eenlijnsgravure wordt getekend, niet gevectoriseerd.

Mijn getraceerde contour zit vol kleine golfjes.

Meestal ligt het aan de bron en niet aan een fout: fotografisch materiaal en zacht geschaalde ontwerpen dragen randdetails die de tracer volgt. Converteer opnieuw met 2 kleuren, zodat de motor één grens zoekt in plaats van een stapel tintbanden. Wat dan overblijft, zit in het ontwerp zelf.

Wat zijn de grenzen, en wat kost het?

Eén afbeelding per conversie, tot 25 MB en 40 megapixel. Eenvoudige logo's zijn meestal snel klaar; gedetailleerde tekeningen en foto's kunnen meerdere minuten duren. Elke conversie heeft een tijdslimiet van 300 seconden; dreigt ze niet op tijd klaar te zijn, dan meldt de omzetter dat en stelt hij een kleinere afbeelding voor. Gratis en zonder watermerk: bekijk eerst het voorbeeld, daarna geeft een gratis aanmelding met Google de download vrij. Zonder aanmelding zijn het 10 conversies per uur, aangemeld 60 per uur en 300 per dag. Downloadlinks verlopen na 1 uur, en uploads en gemaakte bestanden worden opgeruimd door een automatische verwijderregel van 1 dag.

Gerelateerde pagina's